Bezalel Smotrich, Minister Finansów Izraela, ponownie zagroził niszczeniem budynków w Libanie w odpowiedzi na drony Hezbollahu.
Tłumaczenie nagrania: "Najlepszym, najszybszym i najskuteczniejszym sposobem na powstrzymanie tego jest po prostu ogłoszenie, że za każdego drona zniszczonych zostanie dziesięć budynków w Bejrucie. Jeśli będzie siedem dronów, to siedemdziesiąt, a jeśli piętnaście, to sto pięćdziesiąt. A jeśli skończą się budynki w Bejrucie, przeniesiemy się do Tyru, Sydonu i doliny Bekaa, narzucając wrogowi ceny niemożliwe do udźwignięcia."
Źródło: https://x.com/DaniMayakovski/status/2059509418924908644
Faszystowski system odpowiedzialności zbiorowej w okupowanej Polsce
W czasie II wojny światowej niemieckie władze okupacyjne na terenie Polski (szczególnie w Generalnym Gubernatorstwie) stosowały zasadę odpowiedzialności zbiorowej. Zasady odwetu ewoluowały w stronę coraz większego okrucieństwa, a ich celem było sterroryzowanie ludności cywilnej i zduszenie ruchu oporu.
Najważniejsze aspekty tych zasad to:
1. Oficjalne i nieoficjalne proporcje (Parytet śmierci)
Niemcy rzadko trzymali się jednej sztywnej liczby, ale w praktyce i oficjalnych rozkazach (m.in. Generalnego Gubernatora Hansa Franka) często pojawiały się konkretne przeliczniki:
- 100 Polaków za 1 Niemca: Była to najsłynniejsza i najbardziej drastyczna proporcja, ogłoszona m.in. po zabiciu dwóch niemieckich policjantów w Wawrze (grudzień 1939 r.), gdzie w odwecie rozstrzelano 107 osób.
- 50 do 1 lub 10 do 1: W zależności od regionu, rangi zabitego Niemca (żołnierz, urzędnik, policjant) oraz okresu wojny, proporcje te bywały mniejsze, ale zawsze opierały się na wielokrotności.
2. Mechanizm wyznaczania ofiar
Odwet nie dotyczył tylko osób bezpośrednio zaangażowanych w zamach. Niemcy stosowali system:
- Zakładników: Wybierano szanowanych obywateli danej społeczności (księży, nauczycieli, lekarzy), których rozstrzeliwano w przypadku „nieujawnienia sprawców”.
- Łapanek: Ofiarami odwetu padali przypadkowi ludzie zatrzymani na ulicach lub pasażerowie pociągów.
- Sąsiedztwa: Jeśli do ataku doszło w konkretnej wsi lub kamienicy, mordowano wszystkich mieszkańców lub palono budynki (pacyfikacje wsi).
3. Celowe okrucieństwo
Zasady te miały charakter czysto terrorystyczny. Hans Frank w jednym z wywiadów w 1940 roku stwierdził:
- "Gdybym o każdym rozstrzelanym siedmiu Polakach chciał rozwieszać plakaty, to w całej Polsce nie starczyłoby lasów na wyprodukowanie papieru na takie plakaty" (porównując to do sytuacji w Protektoracie Czech i Moraw, gdzie represje były mniej masowe).
4. Przykłady realizacji tych "zasad":
- Zbrodnia w Wawrze (1939): Wspomniany odwet 100 za 1.
- Zbrodnia w Bochni (1939): Rozstrzelanie 52 osób za zabicie dwóch policjantów.
- Powstanie Warszawskie (1944): Rozkaz Hitlera i Himmlera o całkowitym zniszczeniu miasta i wymordowaniu wszystkich mieszkańców był formą gigantycznego odwetu za sam fakt wystąpienia zbrojnego.
Należy podkreślić, że działania te były całkowicie sprzeczne z prawem międzynarodowym (m.in. Konwencją Haską), która zabraniała karania ludności cywilnej za czyny jednostek. Po wojnie stały się one jednym z głównych punktów oskarżenia w procesach norymberskich.
